სამუელ ვოსტერი

სამუელ ვოსტერი


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

სამუელ ვორესტერი დაიბადა ვორესტერში, მასაჩუსეტსის შტატში, 1798 წლის 19 იანვარს. ახალ ინგლისში სწავლისას იგი შეხვდა და დაუმეგობრდა ჩეროკელ ბაკ ოუატიეს, რომელმაც მიიღო სახელი ელიას ბუდინოტი. ანდოვერში სასულიერო სემინარიის დამთავრების შემდეგ და დაინიშნა კონგრეგაციის მინისტრად 1825 წელს. ის წავიდა ბრეინარდის მისიაში და მუშაობდა ტენესის ჩეროკებთან.

მისიაში ვოსტერ მუშაობდა მჭედელობა, დურგალი, მთარგმნელი და ექიმი. ვორესტერი დარწმუნდა, რომ ჩეროკებს სჭირდებოდათ საკუთარი გაზეთი. ეს უკვე შესაძლებელი გახდა, რადგან სეკუიამ ახლახანს დაასრულა საუბარი ფოთლების განვითარება, ჩეროკი ენის გრაფიკული წარმოდგენა. ვოსტერმა დააგროვა სახსრები სტამბის ასაშენებლად და ელიას ბუდინოტის დახმარებით დაიწყო გამოქვეყნება ჩეროკი ფენიქსი 1828 წლის თებერვალში.

ჩეროკებს მნიშვნელოვანი მიწა ჰქონდათ ვირჯინიაში, ტენესის, ჯორჯიასა და ალაბამაში. თავიანთი მიწის დასაცავად მათ მიიღეს წერილობითი კონსტიტუცია, რომელიც აცხადებდა, რომ ჩეროკელ ერს ჰქონდა სრული იურისდიქცია საკუთარ ტერიტორიაზე. საქართველოს სახელმწიფომ უპასუხა, რომ არალეგალური იყო მშობლიური ამერიკელის მიერ თეთრკანიანი პირის მიმართ სამართლებრივი სარჩელის აღძვრა.

ენდრიუ ჯექსონი ამტკიცებდა, რომ ამ პრობლემის გადაწყვეტა იყო ჩეროკების გადაყვანა ოკლაჰომაში. როდესაც მან ძალაუფლება მოიპოვა ჯექსონმა წაახალისა კონგრესი 1830 წლის ინდოეთის მოცილების აქტის მისაღებად. ის ამტკიცებდა, რომ კანონმდებლობა მიაწვდიდა მიწას თეთრი დამპყრობლებისთვის, გააუმჯობესებდა უსაფრთხოებას უცხოელი დამპყრობლებისგან და წაახალისებდა მშობლიური ამერიკელების ცივილიზაციას. ერთ გამოსვლაში ის ამტკიცებდა, რომ ეს ზომა "გამოყოფს ინდიელებს უშუალო კონტაქტისგან თეთრთა დასახლებებთან; საშუალებას მისცემს მათ მიაღწიონ ბედნიერებას საკუთარი გზით და საკუთარი უხეში ინსტიტუტების პირობებში; შეანელებს გაფუჭების პროგრესს, რაც ამცირებს მათ რიცხვს, და შესაძლოა აიძულოს მათ თანდათანობით, მთავრობის მფარველობით და კარგი რჩევების გავლენით, მიატოვონ თავიანთი ველური ჩვევები და გახდნენ საინტერესო, ცივილიზებული და ქრისტიანული საზოგადოება. ”

ჯექსონი ხელახლა აირჩიეს აბსოლუტური უმრავლესობით 1832 წელს. ის ახლა ატარებდა პოლიტიკას მშობლიური ამერიკელების კარგი სამეურნეო მიწიდან მოხსნის. მან უარი თქვა უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილების მიღებაზე ჩეროკის ტერიტორიის ანექსიის შესახებ საქართველოს გეგმის ბათილად ცნობის შესახებ.

სამუელ ვოსტერმა მოაწყო საპროტესტო აქციები ამ გადაწყვეტილების წინააღმდეგ. ვორესტერი ახლა დააპატიმრეს და ოთხი წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯეს საქართველოს კანონის დარღვევისათვის, რომელიც კრძალავს თეთრკანიანებს მკვიდრ ამერიკელებში ცხოვრებას. უფროსმა ჯონ როსმა საქმე უზენაეს სასამართლოში მიიყვანა და მან საბოლოოდ კანონი არაკონსტიტუციურად გამოაცხადა და ვორესტერი გაათავისუფლეს.

1835 წელს ჩეროკების ტომის ზოგიერთმა ლიდერმა ხელი მოაწერა ახალ ეხოტას ხელშეკრულებას. ამ შეთანხმებამ აშშ -ს გადასცა ყველა უფლება მათ ტრადიციულ მიწებზე. სანაცვლოდ ტომს მიენიჭა მიწა ინდოეთის ტერიტორიაზე. მიუხედავად იმისა, რომ ჩეროკთა უმრავლესობა ეწინააღმდეგებოდა ამ შეთანხმებას, ისინი იძულებულნი გახდნენ გამგზავრებულიყვნენ გენერალ უინფილდ სკოტმა და მისმა ჯარისკაცებმა.

1835 წელს ჩეროკების ტომის ზოგიერთმა ლიდერმა ხელი მოაწერა ახალ ეხოტას ხელშეკრულებას. მიუხედავად იმისა, რომ ჩეროკების უმრავლესობა ეწინააღმდეგებოდა ამ შეთანხმებას, ისინი იძულებულნი გახდნენ გამგზავრებულიყვნენ გენერალ უინფილდ სკოტისა და მისი ჯარისკაცების მიერ.

1838 წლის ოქტომბერში დაახლოებით 15,000 ჩეროკმა დაიწყო ის, რაც შემდგომში ცრემლების ბილიკი იყო ცნობილი. ჩეროკების უმეტესობამ 800 კილომეტრიანი გზა გაიარა ფეხით. ფედერალური აგენტების მიერ დაშვებული სერიოზული შეცდომების შედეგად, რომლებმაც ისინი თავიანთ ახალ მიწაზე მიიყვანეს, ისინი განიცდიდნენ შიმშილს და სიცივეს და დაახლოებით 4000 ადამიანი დაიღუპა მოგზაურობაში.

ვორესტერი ჩეროკებთან ერთად გადავიდა ოკლაჰომაში და ჩამოაყალიბა პარკ ჰილ მისია, რომელიც განიხილებოდა "როგორც ყველაზე დიდი და უმნიშვნელოვანესი ინსტიტუტი ინდოეთის ტერიტორიაზე". მან განაგრძო ლიტერატურის დაბეჭდვა ჩეროკებისთვის საკუთარ ენაზე, სეკუიას ანბანის გამოყენებით.

სამუელ ვორესტერი გარდაიცვალა 1859 წლის 20 აპრილს.

დიდი სიამოვნებით ვაცხადებ კონგრესს, რომ მთავრობის კეთილგანწყობილი პოლიტიკა, რომელიც სტაბილურად მიმდინარეობდა თითქმის ოცდაათი წლის განმავლობაში, თეთრი დასახლებების მიღმა ინდიელების განდევნასთან დაკავშირებით, ახლოვდება ბედნიერი მოხმარება.

სიჩქარის შედეგები მნიშვნელოვანი იქნება შეერთებული შტატებისათვის, ცალკეული შტატებისთვის და თავად ინდიელებისთვის. იგი ბოლომდე უყენებს ყველა შესაძლო საფრთხეს შეჯახების თაობაზე ზოგადი და შტატის მთავრობებს შორის და ინდიელთა ანგარიშს შორის. იგი განათავსებს მჭიდრო მოსახლეობას ქვეყნის დიდ უბნებში, რომელიც ახლა დაიპყრო რამდენიმე ველურმა მონადირემ. მთელ ტერიტორიას ტენესის შორის ჩრდილოეთით და ლუიზიანადან სამხრეთით თეთრების დასახლებამდე, იგი გამოუთვლელად გააძლიერებს სამხრეთ -დასავლეთის საზღვარს და მიმდებარე ქვეყნებს გახდის საკმარისად ძლიერ, რომ მოიგერიოს მომავალი შემოჭრა დისტანციური დახმარების გარეშე.

ის გამოყოფს ინდოელებს თეთრების დასახლებებთან უშუალო კონტაქტისგან; მიეცით მათ საშუალება გაატარონ ბედნიერება საკუთარი გზით და საკუთარი უხეში ინსტიტუტების ქვეშ; შეაფერხებს გაფუჭების პროგრესს, რომელიც ამცირებს მათ რიცხვს და შესაძლოა აიძულოს მათ თანდათანობით, მთავრობის მფარველობით და კარგი რჩევების გავლენით, მიატოვონ თავიანთი ველური ჩვევები და გახდნენ საინტერესო, ცივილიზებული და ქრისტიანული საზოგადოება.

აქტი, რომელიც ითვალისწინებს მიწების გაცვლას რომელიმე შტატში ან ტერიტორიაზე მცხოვრებ ინდიელებთან და მათი ამოღება მდინარე მისისიპის დასავლეთით.

იქნება ეს სენატისა და ამერიკის შეერთებული შტატების წარმომადგენელთა პალატის მიერ, კონგრესში შეკრებილი, რომ შეერთებული შტატების პრეზიდენტისთვის კანონიერი იქნება და შეიძლება იყოს ლეგიტიმური, რომ გამოიწვიოს იმდენი ტერიტორია, რაც ეკუთვნის შეერთებულ შტატებს, დასავლეთით მდინარე მისისიპი, რომელიც არ შედის არცერთ შტატში ან ორგანიზებულ ტერიტორიაზე და რომლისთვისაც ინდოეთის წოდება გადაშენებულია, როგორც საჭიროდ ჩათვლის, უნდა გაიყოს ოლქების შესაფერის რაოდენობად, ისეთი ტომების ან ინდიელების ერების მისაღებად, როგორიცაა შეუძლიათ აირჩიონ იმ მიწების გაცვლა, სადაც ისინი ახლა ცხოვრობენ და იქ ამოიღონ; და გამოიწვიოს თითოეული აღნიშნული უბანი ისე იყოს აღწერილი ბუნებრივი ან ხელოვნური ნიშნებით, რომ ადვილად გამოირჩეოდეს ერთმანეთისგან.

და შემდგომში ამოქმედდეს, რომ პრეზიდენტისთვის იყოს კანონიერი და შეიძლება იყოს კანონიერი ნებისმიერი ან ყველა ამ უბნის გაცვლა, რათა დაითხოვოს და აღწეროს, ინდოეთის ნებისმიერ ტომს თუ ერს, რომლებიც ახლა ცხოვრობენ რომელიმე შტატის საზღვრებში ან ტერიტორიები, და რომლებთანაც შეერთებულ შტატებს აქვთ მოქმედი ხელშეკრულებები, ტერიტორიის მთლიანი ან რომელიმე ნაწილის ან ნაწილისათვის, რომელსაც ამ ტომი ან ერი იკავებს და იკავებს, რომელიმე სახელმწიფოს ან ტერიტორიის ფარგლებში, სადაც მიწა პრეტენზია და ოკუპირებულია ინდოელების მიერ, ეკუთვნის შეერთებულ შტატებს, ან შეერთებული შტატები არის ვალდებული იმ სახელმწიფოსთან, რომლის ფარგლებშიც იგი ინდოეთის მოთხოვნის ჩაქრობას ითვალისწინებს.

და იქნება შემდგომი დამტკიცებული, რომ ნებისმიერი ასეთი გაცვლის ან გაცვლისას, შეიძლება და შეიძლება იყოს კანონიერი პრეზიდენტისთვის საზეიმოდ დაარწმუნოს ტომი ან ერი, რომელთანაც ხდება გაცვლა, რომ შეერთებული შტატები სამუდამოდ უზრუნველყოფს და გარანტიას მისცემს მათ და მათ მემკვიდრეებს თუ მემკვიდრეებს, ქვეყანა ასე გაცვალეს მათთან; და თუ მათ ურჩევნიათ, რომ შეერთებული შტატები გამოიწვევს პატენტის ან გრანტის გაცემას და შესრულებას მათთვის ერთნაირად: იმ პირობით, რომ ყოველთვის, რომ ასეთი მიწები დაუბრუნდება შეერთებულ შტატებს, თუ ინდიელები გადაშენდებიან, ან მიატოვებენ მას რა

და შემდგომში ამოქმედდეს, რომ თუკი ინდიელთა მიერ ოკუპირებულ რომელიმე მიწაზე და გაცვლილ უნდა იქნეს ისეთი გაუმჯობესება, რომელიც დამატებით ღირებულებას მიანიჭებს მიწას, რომელსაც ამ ტომებისა თუ ერების რომელიმე ინდივიდი ან პიროვნება აცხადებს, უნდა იყოს და შეიძლება იყოს ლეგალური პრეზიდენტისთვის, რომ გამოიწვიოს ასეთი ღირებულების დადგენა შეფასებით ან სხვაგვარად, და გამოიწვიოს ასეთი დადგენილი ღირებულების გადახდა იმ პირზე ან პირებზე, რომლებიც სამართლიანად აცხადებენ ამ გაუმჯობესებას. ამგვარი ღირებულების გადახდისთანავე, გაუმჯობესებული და გადახდილი გაუმჯობესება გადადის შეერთებულ შტატებში და ფლობა ამის შემდეგ არ იქნება ნებადართული რომელიმე ერთი ტომისთვის.

და შემდგომში ამოქმედდეს, რომ ნებისმიერი სახის გაცვლისას, რაც ამ აქტით არის გათვალისწინებული, იქნება და შეიძლება იყოს კანონიერი პრეზიდენტის მიერ ემიგრანტებისთვის ისეთი დახმარებისა და დახმარების გაწევის აუცილებლობისა და საჭიროებისამებრ. გაემგზავრონ და დასახლდნენ იმ ქვეყანაში, რომელზედაც შესაძლოა გაცვალეს; ასევე, მათთვის ისეთი დახმარებისა და დახმარების გაწევა, რაც შეიძლება საჭირო გახდეს მათი მხარდაჭერისა და არსებობისათვის მათი მოხსნიდან პირველი წლის განმავლობაში.

და შემდგომში ამოქმედდეს, რომ პრეზიდენტისთვის კანონიერი იყოს და იყოს კანონიერი, რომ დაიცვას ასეთი ტომი ან ერი მათ ახალ საცხოვრებელ სახლში, ინდოელების სხვა ტომის ან ერის ყოველგვარი შეფერხებისა და შეშფოთებისგან, ან ნებისმიერი სხვა პირისგან. ან პირებს რაც არ უნდა.

და შემდგომში ამოქმედდეს, რომ იყოს და შეიძლება იყოს კანონიერი პრეზიდენტისთვის, რომ ჰქონდეს იგივე ზედამხედველობა და ზრუნვა ნებისმიერ ტომზე ან ერზე იმ ქვეყანაში, საიდანაც ისინი შეიძლება წავიდნენ, როგორც ეს ქმედებაა გათვალისწინებული, რომ მას ახლა აქვს უფლება მათი ამჟამინდელი საცხოვრებელი ადგილის პირობებში: იმ პირობით, რომ არაფერი შეიცავს ამ აქტს არ უნდა განიხილებოდეს როგორც შეერთებული შტატებისა და ინდოეთის რომელიმე ტომს შორის არსებული ნებისმიერი ხელშეკრულების დარღვევის ავტორიზაცია ან ხელმძღვანელობა.

და შემდგომში ამოქმედდეს ის, რომ ამ აქტის დებულებების ძალაში შესვლის მიზნით, ხუთასი ათასი დოლარის ოდენობა ამით არის ათვისებული, უნდა გადაიხადოს ხაზინაში არსებული ნებისმიერი თანხიდან, რომელიც სხვაგვარად არ არის მითვისებული.

ბრალდებული არის სახელმწიფო, კავშირის წევრი, რომელმაც განახორციელა ხელისუფლების უფლებამოსილება ხალხზე, რომლებიც უარყოფენ მის იურისდიქციას და იმყოფებიან შეერთებული შტატების დაცვის ქვეშ.

მოსარჩელე არის ვერმონტის შტატის მოქალაქე, ოთხი წლით მძიმე შრომისათვის მსჯავრდებული საქართველოს სასჯელაღსრულების დაწესებულებებში ისეთი ქმედების ფერით, რომელიც მას ეწინააღმდეგება შეერთებული შტატების კონსტიტუციის, კანონების და ხელშეკრულებების საწინააღმდეგოდ.

სახელმწიფოს საკანონმდებლო ძალა, შეერთებული შტატების კონსტიტუციისა და კანონების მაკონტროლებელი ძალა, უფლებები, ასეთის არსებობის შემთხვევაში, ოდესღაც მრავალრიცხოვანი და ძლიერი ხალხის პოლიტიკური არსებობა, მოქალაქის პირადი თავისუფლება. საგანი ახლა გასათვალისწინებელია.

ჩვენ უნდა ვიკითხოთ და გადავწყვიტოთ, არის თუ არა საქართველოს საკანონმდებლო ორგანოს მოქმედება, რომლის მიხედვითაც მოსარჩელე შეცდომით იქნა დევნილი და დაგმობილი, შედგებოდა თუ არა საძულველი შეერთებული შტატების კონსტიტუციით, კანონებითა და ხელშეკრულებებით.

ბარში ითქვა, რომ საქართველოს საკანონმდებლო ორგანოს ქმედებები იპყრობს ჩეროკის მთელ ქვეყანას, ანაწილებს მას სახელმწიფოს მეზობელ ქვეყნებს შორის, ავრცელებს მის კოდს მთელ ქვეყანაში, გააუქმებს მის ინსტიტუტებს და მის კანონებს და ანადგურებს მისი პოლიტიკური არსებობა.

თუ ეს არის სისტემის ზოგადი ეფექტი, მოდით გამოვიკვლიოთ კონკრეტული დებულების და ნაწილის ეფექტი, რომელზეც დამყარებულია ბრალდება.

იგი ადგენს, რომ "ყველა თეთრკანიანი ადამიანი, რომელიც ცხოვრობს ჩეროკის ერის საზღვრებში მომდევნო მარტის პირველ დღეს, ან შემდგომში ნებისმიერ დროს, ლიცენზიის ან ნებართვის გარეშე მისი აღმატებულების გუბერნატორისგან. და ვინც არ დაიფიცებს შემდგომში საჭირო იქნება, უნდა იყოს მძიმე დანაშაულის საბაბი და ამის დამტკიცების შემთხვევაში, ისჯება სასჯელაღსრულების დაწესებულებაში მძიმე შრომით თავისუფლების აღკვეთით არანაკლებ ოთხი წლის ვადით. ”

თითოეული საკანონმდებლო ორგანოს ექსტრატერიტორიული უფლებამოსილება შეზღუდულია თავისი მოქმედებით საკუთარი მოქალაქეებითა და სუბიექტებით, ამ აქტის განხილვა არის ჩეროკების ეროვნებაზე იურისდიქციის მტკიცება და იურისდიქციაზე დაფუძნებული უფლებები და უფლებამოსილებები.

მაშინ პირველი ნაბიჯი იმ გამოძიებაში, რომელსაც კონსტიტუცია და კანონები აწესებს ამ სასამართლოზე, არის ამ სარჩელის კანონიერების შემოწმება.

ჩვენი მთავრობის დაწყებიდან კონგრესმა მიიღო აქტები ინდიელებთან ვაჭრობისა და ურთიერთობების რეგულირებისათვის; რომლებიც ეპყრობიან მათ როგორც ერებს, პატივს სცემენ მათ უფლებებს და გამოხატავენ მტკიცე მიზანს მიანიჭონ ის დაცვა, რაც ხელშეკრულებებით არის განსაზღვრული. ყველა ეს ქმედება, განსაკუთრებით კი 1802 წლის, რომელიც ჯერ კიდევ ძალაშია, აშკარად მიიჩნევს რამდენიმე ინდოელ ერს, როგორც ცალკეულ პოლიტიკურ საზოგადოებას, რომელთაც გააჩნიათ ტერიტორიული საზღვრები, რომლის ფარგლებშიც მათი უფლებამოსილება ექსკლუზიურია და აქვთ უფლება ამ მიწებზე ყველა მიწაზე, რომელიც არა მხოლოდ აღიარებულია, არამედ გარანტირებულია შეერთებული შტატების მიერ. რა

ჩეროკი ერი არის განსხვავებული საზოგადოება, რომელიც იკავებს საკუთარ ტერიტორიას, ზუსტად არის აღწერილი საზღვრებით, რომლებშიც საქართველოს კანონს არ აქვს ძალა და რომლის უფლებასაც საქართველოს მოქალაქეებს არა აქვთ ჩეროკების თანხმობით თავად ან ხელშეკრულებებისა და კონგრესის აქტების შესაბამისად. შეერთებულ შტატებსა და ამ ერს შორის მთელი ურთიერთობა ჩვენი კონსტიტუციითა და კანონით არის შეერთებული შტატების მთავრობას.

შესაბამისად, საქართველოს სახელმწიფოს ქმედება, რომლის მიხედვითაც ბრალდებული მოსარჩელე სისხლისსამართლებრივი დევნა განხორციელდა, განაჩენი ბათილია. საქართველოს კანონები ეწინააღმდეგება შეერთებული შტატების კონსტიტუციას, კანონებსა და ხელშეკრულებებს.

ისინი ძალადობით ერევიან შეერთებულ შტატებსა და ჩეროკიელ ერს შორის დამყარებულ ურთიერთობებში, რომელთა რეგულირება ჩვენი კონსტიტუციის დამკვიდრებული პრინციპების შესაბამისად, ექსკლუზიურად ეკისრება კავშირის მთავრობას.

ისინი უშუალო მტრობაში არიან წლების განმავლობაში განმეორებული ხელშეკრულებებით, რომლებიც ხაზს უსვამენ იმ საზღვარს, რომელიც ჰყოფს ჩეროკების ქვეყანას საქართველოსგან; გარანტია მათთვის მთელი მიწისა მათ საზღვრებში; საზეიმოდ დაჰპირდნენ შეერთებული შტატების რწმენას, რომ შეაკავონ თავიანთი მოქალაქეები მასზე ხელყოფისგან; და აღიაროს ერის არსებული ძალაუფლება საკუთარი თავის მართვისთვის.

ისინი თანაბრად მტრულად არიან განწყობილნი კონგრესის აქტებთან ამ სქესობრივი კავშირის რეგულირებისა და ხელშეკრულებების მოქმედებისათვის.

მოსარჩელის იძულებითი ჩამორთმევა და გატაცება, რომელიც ცხოვრობდა ერში მისი ნებართვით და შეერთებული შტატების პრეზიდენტის უფლებამოსილებით, ასევე არის იმ ქმედებების დარღვევა, რომელიც მთავარ მაგისტრატს აძლევს უფლებას განახორციელოს ეს უფლებამოსილება.


ვუსტერი საქართველოს წინააღმდეგ

ჩვენი რედაქცია განიხილავს თქვენს მიერ წარდგენილს და განსაზღვრავს გადახედოს თუ არა სტატიას.

ვუსტერი საქართველოს წინააღმდეგ, იურიდიული საქმე, რომლის დროსაც აშშ -ს უზენაესმა სასამართლომ 1832 წლის 3 მარტს (5–1) მიიჩნია, რომ შტატებს არ ჰქონდათ უფლება, დაეწესებინათ რეგულაციები მშობლიური ამერიკის მიწაზე. მიუხედავად იმისა, რომ პრეს. ენდრიუ ჯექსონმა უარი თქვა განაჩენის აღსრულებაზე, ეს გადაწყვეტილება საფუძვლად დაედო შეერთებულ შტატებში შემდგომ კანონს მშობლიური ამერიკელების შესახებ.

ვორესტერი v საქართველო ჩართული იყო თეთრი ქრისტიანი მისიონერების ჯგუფი, მათ შორის სამუელ ა. ვორესტერი, რომლებიც ცხოვრობდნენ საქართველოში ჩეროკების ტერიტორიაზე. მისიონერული მოღვაწეობის გარდა, მამაკაცები აძლევდნენ რჩევას ჩეროკებს, შეეწინააღმდეგებინათ საქართველოს მცდელობები, დაეყენებინათ სახელმწიფო კანონები ჩეროკიელ ერზე, თვითმმართველ ერზე, რომლის დამოუკიდებლობა და მისი მიწაზე უფლება გარანტირებული იყო შეერთებული შტატების მთავრობასთან დადებულ ხელშეკრულებებში. მისიონერების შეჩერების მიზნით, სახელმწიფომ 1830 წელს მიიღო კანონი, რომელიც კრძალავდა "თეთრკანიანებს" ცხოვრება ჩეროკების მიწაზე, თუ მათ არ მიიღეს ლიცენზია საქართველოს გუბერნატორისგან და არ დადეს ფიცი სახელმწიფოს ერთგულების შესახებ. ვოსტერი და სხვა მისიონერები მოწვეულნი იყვნენ ჩეროკიდან და ემსახურებოდნენ მისიონერებს აშშ -ს ფედერალური მთავრობის უფლებამოსილების ქვეშ. თუმცა მათ არ ჰქონდათ ლიცენზია საქართველოდან და არც ფიცი დადეს ფიცით ამ სახელმწიფოს მიმართ. საქართველოს სახელმწიფო ხელისუფლებამ დააკავა ვორესტერი და რამდენიმე სხვა მისიონერი. მას შემდეგ რაც ისინი 1831 წელს სასამართლო პროცესზე გაასამართლეს და ოთხწლიანი მძიმე შრომა მიუსაჯეს ციხეში, ვორესტერმა მიმართა აშშ -ს უზენაეს სასამართლოს.

ვორესტერი ამტკიცებდა, რომ საქართველოს არ ჰქონდა უფლება თავისი კანონები გაევრცელებინა ჩეროკების ტერიტორიაზე. ის ამტკიცებდა, რომ ის ქმედება, რომლის მიხედვითაც იგი იყო ნასამართლევი, არღვევდა აშშ -ს კონსტიტუციას, რომელიც აძლევს აშშ -ს კონგრესს უფლებამოსილებას დაარეგულიროს კომერცია ადგილობრივ ამერიკელებთან. კონსტიტუცია ასევე კრძალავს სახელმწიფოებს კანონების მიღებიდან, რომლებიც ცვლის ხელშეკრულებების ვალდებულებებს - ამ შემთხვევაში, ხელშეკრულებებს. რამდენიმე ხელშეკრულება ჩეროკსა და აშშ -ს მთავრობას შორის აღიარა ჩეროკი ერის დამოუკიდებლობა და სუვერენიტეტი. ვორესტერი ამტკიცებდა, რომ საქართველოს კანონებმა დაარღვია 1802 წლის კონგრესის აქტი, რომელიც არეგულირებდა ვაჭრობას და ურთიერთობას შეერთებულ შტატებსა და ინდოელ ტომებს შორის.

უზენაესი სასამართლო დაეთანხმა ვორესტერს, 1832 წლის 3 მარტს 5 – დან 1 – მდე გადაწყვეტილებით, რომ საქართველოს ყველა კანონი ჩეროკიელებთან დაკავშირებით იყო არაკონსტიტუციური და ამდენად ბათილი. სასამართლოსთვის დაწერილმა მთავარმა მოსამართლემ ჯონ მარშალმა თქვა, რომ "ინდოელი ერები ყოველთვის განიხილებოდნენ როგორც განსხვავებული, დამოუკიდებელი პოლიტიკური საზოგადოებები, რომლებიც ინარჩუნებდნენ თავიანთ პირვანდელ ბუნებრივ უფლებებს, როგორც ნიადაგის უდავო მფლობელებს". მიუხედავად იმისა, რომ მშობლიური ამერიკელები ახლა შეერთებული შტატების დაცვის ქვეშ იმყოფებოდნენ, მან დაწერა, რომ "დაცვა არ ნიშნავს დაცულთა განადგურებას". მარშალმა დაასკვნა:

ჩეროკი ერი არის განსხვავებული საზოგადოება, რომელიც იკავებს საკუთარ ტერიტორიას ... რომელშიც საქართველოს კანონებს არ ექნება ძალა და რომელშიც საქართველოს მოქალაქეებს არ აქვთ უფლება შევიდნენ, გარდა თავად ჩეროკელების თანხმობისა, ან შესაბამისად ხელშეკრულებები და კონგრესის აქტები. შეერთებულ შტატებსა და ამ ერს შორის მთელი ურთიერთობა, ჩვენი კონსტიტუციითა და კანონებით, არის შეერთებული შტატების მთავრობისათვის.

თუმცა საქართველომ იგნორირება გაუკეთა გადაწყვეტილებას და ვოსტერსი და სხვა მისიონერები ციხეში დატოვა. საბოლოოდ, მათ შეიწყალეს და გაათავისუფლეს 1833 წელს. პრეს. ენდრიუ ჯექსონმა უარი თქვა უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილების აღსრულებაზე, რითაც სახელმწიფოებს საშუალება მისცეს მიიღონ შემდგომი კანონმდებლობა ტომებისათვის. აშშ -ს მთავრობამ დაიწყო ჩეროკების გაძევება თავიანთი მიწებიდან 1838 წელს. ცრემლების ბილიკის სახელით ცნობილი გახდა, რომ დაახლოებით 15,000 ჩეროკი განდევნეს თავიანთი მიწიდან და გაემგზავრნენ დასავლეთისკენ შემზარავი მოგზაურობით, რამაც გამოიწვია მათი 4000 ადამიანის სიკვდილი.

ვორესტერი v საქართველო იყო უზენაესი სასამართლოს საეტაპო საქმე. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ხელს არ უშლიდა ჩეროკის მიწიდან გაყვანას, გადაწყვეტილება ხშირად გამოიყენებოდა შეერთებულ შტატებში შემდგომი ინდოეთის კანონის შესაქმნელად. ის ვორესტერი გადაწყვეტილებამ შექმნა მნიშვნელოვანი პრეცედენტი, რომლის მეშვეობითაც ამერიკელ ინდიელებს შეეძლოთ, სახელმწიფოების მსგავსად, დაეტოვებინათ პოლიტიკური ავტონომიის ზოგიერთი სფერო.

ენციკლოპედია ბრიტანიკის რედაქტორები ეს სტატია სულ ახლახანს გადაისინჯა და განახლდა ჯეფ ვალენფელდტის, გეოგრაფიისა და ისტორიის მენეჯერის მიერ.


სამუელ ვორესტერი და ენდრიუ ჯექსონი

ყოველ ჯერზე, როდესაც 20 აშშ დოლარის კუპიურს ვიყენებ, გაოგნებული უნდა ვიქნიო თავი, რომ ენდრიუ ჯექსონი ჯერ კიდევ გვაქვს ჩვენს ვალუტაზე. რაც უფრო მეტს მესმის ამ კაცის შესახებ, მით უფრო მეზიზღება იგი. ყოველ ჯერზე, როცა მესმის, რომ ვიღაც ჩვენს ახლანდელ პრეზიდენტს ყველაზე უარესს უწოდებს, მე უბრალოდ ვფიქრობ ცრემლების ბილიკზე და როგორ ჯექსონი იყო პასუხისმგებელი ფლორიდადან ოკლაჰომაში ოჯახების მსვლელობაზე. ბუში საკმაოდ ამაზრზენია, მაგრამ მოდით შევხედოთ მას. ჩვენ გაცილებით უარესი გვქონდა.

დღეს გავიგე ვერმონტერის შესახებ, რომელიც ჯექსონთან გაიქცა. სამუელ ვორესტერი იყო მისიონერი პეჩამიდან. ის სამხრეთისკენ გაემართა, რათა ქადაგებდა ღვთის სიტყვას ჩეროკიზე. თავისი დროის ბევრი თეთრკანიანი, ის დაუმეგობრდა და დაუახლოვდა ბევრ "ველურს", რომლებიც დასახლდნენ ტენესის შტატში, ჯორჯიასა და ჩრდილოეთ ფლორიდაში. ვოსტერმა დაარღვია იმდროინდელი კანონები, რომლებიც არეგულირებდა ადგილობრივებთან ურთიერთობას. მაგალითად, 1830 -იან წლებში საქართველოს ჰქონდა კანონი, რომლის მიხედვითაც თეთრკანიან ადამიანს არ შეეძლო ეცხოვრა ჩეროკების ტერიტორიაზე საქართველოს სახელმწიფოს მორჩილების ფიცის გარეშე. როდესაც ვორესტერმა უარი თქვა ფიცის დადებაზე ის და რამდენიმე სხვა ადამიანი მიჯაჭვულნი იყვნენ, სცემეს და ძალით გაემართნენ 35 კილომეტრამდე ქვეყნის ციხისკენ. ის გაასამართლეს ოთხი წლის მძიმე შრომისთვის. ვორესტერმა გააპროტესტა მისი დაპატიმრება და საქმე უზენაეს სასამართლოში გადავიდა (ვოსტერი საქართველოს წინააღმდეგ). მან გაიმარჯვა (საქართველომ უარი თქვა გამოჩენაზე). ბუშის მსგავსად, ჯექსონს არ აინტერესებდა როგორ განმარტავდა უზენაესი სასამართლო აშშ -ს კონსტიტუციას და მისდევდა საკუთარ დემონებს. მან უარი თქვა კანონის აღსრულებაზე. როდესაც პრეზიდენტები პოპულარულები არიან, მათ ეჩვენებათ, რომ შეძლებენ თავი დააღწიონ იმ დანაშაულებს, რომელთაგანაც მხოლოდ სამეფო ოჯახის წევრები შეძლებდნენ გაქცევას წარსულში. ვოსტერი და სხვა უნდა დარჩნენ ციხეში და გააგრძელონ მძიმე შრომა მანამ, სანამ საქართველოს გუბერნატორი ცოტა ხნის შემდეგ შეიცვლება. ისინი გათავისუფლდნენ გარკვეული პირობებით. ვორესტერი გადავიდა ოკლაჰომაში და ელოდა ჩეროკების იმიგრაციის შემოდინებას, რომელიც მოჰყვა.

უნდა აღინიშნოს, რომ იმ დროს კერძო მოქალაქეებს ტენესიში, ჯორჯიასა და ჩრდილოეთ ფლორიდაში მცირე პრობლემები ჰქონდათ ჩეროკთან. ისინი მშვიდობიანად ცხოვრობდნენ მათთან ერთად, ეზიარებოდნენ კომერციას, სამოქალაქო მოღვაწეობას და თაყვანისცემასაც კი. ეს არის ფედერალური მთავრობა პროგრესის მანტრის ქვეშ, რომელმაც აიძულა ისინი დაეტოვებინათ თავიანთი მიწა. მდიდარმა მრეწველებმა და რკინიგზამ უდიდესი გავლენა მოახდინა ფედერალურ მთავრობაზე. რაც უფრო მეტს ვსწავლობ ისტორიას, მით უფრო ვხვდები, რომ ცოტა შეიცვალა.


საწარმოთა ქრონოლოგია

1790- პლინი ერლი ამზადებს ბარათის ტანსაცმელს სლეიტერ მილისთვის
1790 წელს სამუელ სლეიტერმა ააგო ამერიკა და#8217 -ის პირველი საფეიქრო ქარხანა პაუტაკეტში, როდ აილენდი. ის წინა წლებიდან ემიგრაციაში წავიდა ინგლისიდან, სადაც გავრცელებული იყო ტექსტილის ქარხნები და მანქანები. მან თან მოიტანა ტექნიკური ცოდნა, რომელიც აუცილებელია ქარხნის ასაშენებლად და ფუნქციონირებისათვის, მაგრამ რადგანაც ინგლისის მთავრობამ აკრძალა მისი ექსპორტი, მან ვერ იპოვა თავისი მიზნებისთვის შესაფერისი ტექნიკა. სხვა საკითხებთან ერთად, მას გაუჭირდა ტყავის ქამრების მოპოვება მავთულით გახვრეტილი ტყავის ქამრებისთვის და#8211 იმ საკრედი მანქანებისათვის, რომლებიც ამზადებდნენ ქსოვილებს ქსოვისთვის. პლინი ერლი, ლესტერის ხელის ბარათის მწარმოებელი, დათანხმდა სლეტერ მილისთვის ბარათის ტანსაცმლის მიწოდებას. მან ხელით დაამზადა, ტყავი ხვრელით და მავთულის კბილები ჩასვა. პლინიუს ერლმა განაგრძო ტყავის ჩხვლეტის მანქანა, რომლისთვისაც მან მიიღო პატენტი.

1811 წელს- უილიამ ჰოვიმ გამოიგონა საპარსი მანქანა
მექანიკოსმა უილიამ ჰოვეიმ გამოაქვეყნა ახალი საპარსი მანქანა 1811 წელს. იგი შედგებოდა სპირალური მბრუნავი ძვლისგან ან პირისაგან, რომელიც მოძრაობდა პირდაპირ პირზე. ის ირწმუნებოდა, რომ მისი გამოგონება ათჯერ დააჩქარებდა ქსოვილის ჭრას და დაარწმუნა პოტენციურ მომხმარებლებში მისი მოხერხებულობა: მისი ტარება ნებისმიერ ადგილას შესაძლებელია ერთ ცხენზე, და მისი მართვა შესაძლებელია ხელით ან წყლის ენერგიით. 1812 წელს მან დააპროექტა სხვა მანქანა, რომელიც მუშაობდა იმავე პრინციპზე, როგორც ხელის მაკრატელი. ანუ, ორი სწორი დანა ჭრის. როგორც 1856 წლის რეკლამა გვიჩვენებს, ჰოვეის უფრო ჩვეულებრივი საპარსი მანქანა მიღებული იქნა და გაუმჯობესდა სხვა მწარმოებლების მიერ დროთა განმავლობაში. მარტო და უილიამ ჰოვარდთან პარტნიორობით, ჰოვეიმ აწარმოა მაკრატელი, შპალები, ჩაქსოვილი და სხვა ტექნიკა.

1825- შეიქმნა უილიამ ა ვილერის და amp Co. რკინის სამსხმელო
უილიამ ვილერი გადავიდა ბრუკფილდიდან ვორესტერში 1823 წელს და გახსნა მჭედლის ბიზნესი ტომასისა და იუნიონ სტრიტის კუთხეში. 1825 წელს მან და მისმა სამმა პარტნიორმა დააარსეს უილიამ ა. უილერი და amp Co. ისინი იყვნენ პირველი ექსპერიმენტები ვორჩესტერში ორთქლის ძრავის გამოყენებისათვის. 1840 წელს სამსხმელო ქარხანა გაფართოვდა და ბიზნესს დაემატა მანქანათმშენებლობის მაღაზია, რომელიც აღჭურვილი იყო ქალაქში გამოყენებული პირველი რკინის გამწვანებით. სამსხმელო აწარმოებდა რკინისა და სპილენძის კასტინგს ხელსაწყოების შემქმნელებისთვის, წყლის ბორბლების უთოებს, სახნავს, სეიფებს, ღუმელებს, ცეცხლგამძლე კარებს, სხვა საკითხებთან ერთად. მექანიკის დარბაზის ფასადის არქიტექტურული ელემენტები არის თუჯის და დამზადებულია უილიამ ვილერის სამსხმელოში.

1835- იხსნება ბოსტონის და ვორესტერის რკინიგზა
ბოსტონსა და ვუსტერს შორის რკინიგზა გაიხსნება ორშაბათს, და თორმეტი წლის ლუიზა ჯეინ ტრუმბულმა თავის დღიურში დაწერა 1835 წლის 1 ივლისს. ორშაბათს დილის ცხრა საათზე და მიაღწიეთ ვორესტერს სამ საათში. ისინი იქ დარჩებიან ორი -სამი საათი და იმოძრავებენ დღის მეორე ნახევარში. ” შვიდი საათი დასჭირდა ერთი და იგივე მოგზაურობის განხორციელებას სასცენო მწვრთნელით ან ცხენით. რკინიგზამ რევოლუცია მოახდინა მოგზაურობაში, კომუნიკაციასა და კომერციაში. რკინიგზის მოსვლასთან ერთად სცენისა და ვაგონების მწარმოებელი ოსგუდ ბრედლი გადავიდა რკინიგზის ვაგონების წარმოებაზე და გახდა უმსხვილესი მწარმოებელი ქვეყანაში.

1837 წ- უილიამ კრომპტონმა დააპატენტა ლამაზი სამოსი
1836 წელს უილიამ კრომპტონმა დატოვა ლანკასტერი, ინგლისი და დასახლდა მასაჩუსეტსის ტაუნტონში. ის იყო ქსოვა, ოცდაათი წლის. მან იპოვა დასაქმება მისტერ კროკერთან და რიჩმონდთან, რომლებმაც სთხოვეს მას მოეხატა ისეთი ნიმუში, რომლის წარმოებაც არ შეიძლებოდა. კრომპტონმა გამოიგონა ამომწურავი საცობი ამ მიზნით, რომელიც იყო უფრო ფართო, სწრაფი და მრავალმხრივი, ვიდრე ყველა არსებული. მისმა ახალმა შლილმა შესაძლებელი გახადა ძლევამოსილი ნიმუშების ქსოვა ძალაუფლებით. მან რევოლუცია მოახდინა ტექსტილის ინდუსტრიაში და მოიპოვა პატენტი #491. ინგლისში ხანმოკლე დაბრუნების შემდეგ, კრომპტონმა Worcester– ის მექანიკოსებთან ფელპსთან და ბიკფორდთან ერთად მოაწყო თავისი სამოსის აშენება, გარიგება ხელი შეუწყო დეველოპერმა სამუელ დევისმა. უილიამ კრომპტონის ვაჟი ჯორჯი დასახლდა ვორესტერში 1851 წელს. მან საბოლოოდ მიიღო მამამისის პატენტი, პლუს ასზე მეტი საკუთარი პატუმთან დაკავშირებული პატენტები.

1841- კოეს ძმებმა დააპატენტეს ხრახნიანი გასაღები
ლორინგი და ეური კოესი ხის მუშები იყვნენ. 1835 წელს მათ შეიძინეს Kimball & amp Fuller ’s შალის მანქანების ბიზნესი Court Mills– ში და გააგრძელეს მაღაზია მანამ, სანამ ხანძარი არ დაანგრია შენობა 1839 წელს. იმ მომენტში ისინი გადავიდნენ სპრინგფილდში, სადაც გამოიგონეს ახალი და გაუმჯობესებული გასაღები, ინსტრუმენტი, რომელსაც ისინი მუდმივად იყენებდნენ. მათი მუშაობის ხაზში. გასაღებების წინა დიზაინისგან განსხვავებით, რომლის დროსაც ორივე ხელი უნდა გაიხსნას და დაიხუროს, მათი ახალი ხრახნიანი გასაღები შეიძლება მორგებული იყოს ერთი ხელით. ისინი დაბრუნდნენ ვორესტერში, მიიღეს პატენტი 1841 წელს და ჰენრი ვ. მილერის დახმარებით დაიწყეს გასაღებების წარმოება. მათ მაშინვე მიაღწიეს წარმატებას. ას წელზე მეტი ხნის განმავლობაში ლორინგისა და აური კოეს ქარხნის შენობები და სასახლე დომინირებდნენ ლესორინგზე ვებსტერის მოედნის გარშემო.

1842- შეიქმნა ვორესტერის მექანიკის ასოციაცია
ას თხუთმეტი კაცი შეუერთდა 1842 წელს ვორესტერის საგრაფოს მექანიკოსთა ასოციაციის დასაარსებლად. მათი მიზანი იყო მისი წევრების მორალური, ინტელექტუალური და სოციალური გაუმჯობესების წახალისება, მექანიკური ხელოვნების სრულყოფა და გაჭირვებულთა ფულადი დახმარება. 1854 წლისთვის წევრობა მნიშვნელოვნად გაიზარდა და ასოციაციამ გადაწყვიტა აეშენებინა დარბაზი ლექციებისთვის, შეხვედრებისთვის, კლასებისთვის და გამოფენებისთვის. იგი შეიქმნა ელბრიჯ ბოიდენის მიერ და აშენდა 140,000 აშშ დოლარად. რკინის ფასადის დიდი ნაწილი ჩამოსხმული იყო უილიამ ა უილერის, ასოციაციის პირველი პრეზიდენტის სამსხმელოში. 1950 -იან წლებში შენობა ავარიულ იქნა და დიდი დარბაზი დაიხურა. 1974 წელს ასოციაციამ წამოიწყო მნიშვნელოვანი რესტავრაცია, რომელმაც მიიღო საზოგადოების ძლიერი მხარდაჭერა. 1977 წლის 26 ნოემბერს მექანიკური დარბაზი კვლავ გაიხსნა.

1855- ჯოშუა სტოდარდმა გამოიგონა კალიოპი
ვერმონტის მკვიდრი ჯოშუა სტოდარიდი მეფუტკრეობა იყო. მას მოსწონდა მანქანებთან მუშაობა და 1855 წელს მან გამოიგონა ორთქლზე მომუშავე მუსიკალური ინსტრუმენტი, რომელიც იყენებდა სხვადასხვა ზომის სასტვენებს. მან მას კალიოპი უწოდა, ბერძნული მელოდიისა და გმირული პოეზიის მუზის შემდეგ. ხალხი გაოცებული იყო მისი ხმით. National Aegis იტყობინება, “ იდეა ორთქლით მუსიკის წარმოების, თხუთმეტი ცხენის ძალის მქონე პოპულარული ჰანგების დაკვრის, ისე რომ მისი მოსმენა შესაძლებელია ექვსი ან რვა მილის დაშორებით. რა რა საკმაოდ გასაოცარია ადამიანების უმეტესობისთვის. ” სტოდარდმა იპოვა მხარდამჭერები ამერიკული ორთქლის მუსიკალური კომპანიის დასაარსებლად. მისი კალიოპები მდინარის ნავებზე იყო დამონტაჟებული მდინარის ქალაქების მგზავრებისა და მოსახლეობის გასართობად და ისინი მალევე გახდნენ ცირკის ყველა აღლუმის ნაცნობი ნაწილი.

1865- ბიზნეს ლიდერებმა შექმნეს WPI
1865 წელს კალის მწარმოებელმა ჯონ ბოინტონმა ქალაქს გადასცა 100,000 აშშ დოლარი, რათა დაარსებულიყო ვუსტერის თავისუფალი სამრეწველო მეცნიერების ინსტიტუტი მიწაზე, რომელიც ამ მიზნით შესწირა სტივენ სალისბერი II- მ. იჩაბოდ უოშბერნმა და სხვებმა შეიტანეს თანხა, ხოლო უაშბერნმა დაავალა ელბრიჯ ბოიდენს შეიმუშაოს და ააშენოს მექანიკური მაღაზიები შენობაში. როგორც დამფუძნებლები წარმოიდგენდნენ, ინსტიტუტი მის სტუდენტებს მიაწვდიდა ძლიერ განათლებას ლიბერალურ ხელოვნებაში და მექანიკურ მეცნიერებათა პრაქტიკულ პრაქტიკულ გამოყენებაში. მან გახსნა თავისი კარი 1870 წელს. ახლა ცნობილია როგორც WPI, კოლეჯი არის ერთ -ერთი ერი და მეცნიერებისა და ინჟინერიის წამყვანი სკოლა. ბევრ სხვა საკითხთან ერთად, WPI გთავაზობთ პროგრამებს, რომლებიც სპეციალურად შექმნილია ინდუსტრიის ლიდერების მოსამზადებლად.

1880- Winslow Skate Company არის ამერიკა და უმსხვილესი#8217
ძმები სამუელ და სეთ სი უინსლოუ ნიუტონ ზემო ფალსიდან ვორესტერში გადავიდნენ 1856 წელს. მათ იქირავეს ადგილი მერიფილდის შენობებში და დაიწყეს სხვადასხვა ლითონის ნაწილების დამზადება სხვა კომპანიების შეკვეთით. 1857 წელს, საპასუხოდ საზოგადოების მზარდი მოხიბლვით ყინულის სრიალით, ვინსლოუსმა ოცდახუთი წყვილი სკეიტი გააკეთა. გაყიდეს ცხრამეტი. მომდევნო წელს მათ შექმნეს და გაყიდეს 2500 წყვილი. სეთისა და#8217 -ის გარდაცვალების შემდეგ 1871 წელს, სამუელმა კომპანია გადაიტანა თუთის ქუჩაზე მდებარე ახალ ქარხანაში. 1880 წლისთვის სამუელ უინსლოუ ’s კომპანია იყო skates– ის უდიდესი მწარმოებელი ქვეყანაში. 1889 წლის წარმოების მაჩვენებლები მიუთითებს იმაზე, რომ კომპანიამ გამოუშვა 1200 წყვილი დღეში: ორმოცი სტილი ყინულის სრიალში და თხუთმეტი სტილი როლიკებით.

1888- ჩარლზ მორგანმა შექმნა Morgan სამშენებლო კომპანია
ას წელზე მეტი ხნის განმავლობაში, მორგან სამშენებლო კომპანია იყო მსოფლიო დონის ლიდერი და ინოვატორი თავის სფეროში. კომპანია სპეციალიზირებულია ფოლადისა და სპილენძის ღეროების ქარხნებისთვის ყველაზე ზუსტი, მოწინავე, ეფექტური და საიმედო აღჭურვილობის დიზაინში და მშენებლობაში. მორგანის ტექნოლოგიით აღჭურვილობა გამოიყენება მსოფლიოს ნახევარზე მეტ როდ ქარხნებში. ჩარლზ ჰ. მორგანმა დააარსა Morgan Construction 1888 წელს. ფილიპ რ მორგანი ოჯახის მეხუთე თაობაა, რომელიც ხელმძღვანელობს კომპანიას. ვორესტერის შტაბის გარდა, ფირმას აქვს ოფისები პიტსბურგში, სინგაპურში, სან პაულოში, ბრაზილიაში და შეფილდში, ინგლისში.

1891- პირველი ლანჩის ვაგონის პატენტი გადაეცემა ჩარლზ ჰ. პალმერს
ინდუსტრიალიზაციამ შექმნა ახალი მოთხოვნილებები, რომელთაგან ერთ-ერთი იყო კვების სერვისი გვიან ცვლის მუშაკთათვის. 1891 წელს ჩარლზ პალმერმა მიიღო პირველი პატენტი გაცემული ღამის ლანჩვაგონზე. თავდაპირველად, ეს იყო ვაგონები, რომლებიც ცხენებმა ქარხნებში მიიყვანეს. როგორც კლიენტურა და მომსახურება გაფართოვდა, ლანჩვაგონებმა თავიანთი მოსაზღვრე პოზიციებიდან გადაინაცვლეს ქალაქის ლოტების მუდმივ ადგილას. 1900 წლისთვის ისინი იყვნენ ჩრდილო -აღმოსავლეთის ურბანული სცენის ნაწილი, რომელსაც სტუმრობდნენ ყველა სახის ხალხი დღისა და ღამის ნებისმიერ დროს, ხოლო ვორესტერმა წარმართა ერი მათ შექმნისას. 1930 -იან წლებში ისინი ცნობილი გახდა როგორც სასადილოები. თომას ბუკლი, რომლის გაფართოებული გრაფტონის ქუჩის ქარხანა შედგებოდა ოთხი შენობისაგან 15,000 კვადრატული ფუტით, იყო ვორესტერის ’s პოპულარული კვების ობიექტების უმსხვილესი მწარმოებელი.

1918- ქალაქი გამოცხადდა ყველაზე ეფექტური საწარმოო ზონა აშშ-ში
ვორჩესტერმა ბიძა სემს უბოძა მამაცი მებრძოლი კაცები, მისცა იმაზე მეტი, ვიდრე ითხოვდნენ მის სიმდიდრეს, ჩაატარეს ბრწყინვალე კეთილდღეობის ორგანიზაციები და გამოიყენეს მისი მშვენიერი ინდუსტრიების სიძლიერე, ეს და უთვალავი სხვა რამ, რათა მსოფლიო უსაფრთხო ყოფილიყო დემოკრატიისთვის. გაზეთის რეპორტიორმა განაცხადა ქალაქის მიღწევების აღსანიშნავად. He listed thirty-four leading manufacturing concerns that were involved in war production, making things as disparate as military uniforms, office supplies, weapons, machine tools, toiletries, and vehicle parts. In short, Worcester industries supplied products to meet a vast array of wartime needs. Because men had gone off to war in large numbers, many women were operating the machines to turn out these products.

1926- Robert Goddard fires first liquid-fueled rocket
Robert Goddard is widely nown as “the father of the space age.” As a boy, he dreamed of going to the moon. After graduating from WPI in 1909, and earning a doctorate in physics from Clark University in 1911, he made a career of exploring the potential of rocket power. On March 16, 1926, he made history as the first person in the world to launch a rocket propelled by liquid fuel. Though he received little local support for his pioneering efforts, aviator Charles Lindbergh convinced the Guggenheim Foundation to support Goddard’s work. Money awarded by the foundation enabled him to move from Auburn to New Mexico, where he continued his experiments. During World War II, the U.S. government employed him to develop weapons.

1930- 5,294 newly-laid-off workers apply for assistance in one day
In 1929 the stock market crashed and the nation slumped into a depression. Reflecting national trends, by 1932 one-quarter of Worcester’s workforce was unemployed and those who were employed worked at reduced wages and hours. In an effort to stem the downward tide, City Hall instituted a public works program in 1930, hiring laid-off workers to pave roads, paint and repair buildings, and clean up streets and parks. In 1932 Franklin Delano Roosevelt was elected president. He launched the New Deal, a battery of federal programs and policies designed to get the country back on its feet. Still, Worcester and the nation at large remained dispirited and depressed until the outbreak of World War II, when jobs were once again plentiful and optimism was restored.

1938- Reed & Prince Mfg. Co. perfects recessed-head screw
Reed & Prince Manufacturing Company incorporated in 1902. By World War I it occupied 165,000 square feet and employed more than five hundred. By 1930, the company was a major player in the fields of making machine screws, wood screws, stove bolts, and similar fastenings. Its wire drawing capabilities gave the company a key advantage over competitors. In 1938, Reed & Prince became the first screw producers in the world to perfect the manufacture of recessed-head screws, a design idea originally patented a century earlier. With new patents granted, it became known as the Reed & Prince Recessed Head. Unlike the Phillips recessed-head screw, Reed & Prince’s product required only one size driver or bit to turn any size screw, saving time and money on production assembly lines.

1948- Kennedy Die Casting opens in Merrifield Shops
Kennedy Die Castings works around the clock to cast five million utility blades a year for the Stanley Works and other tool companies. Kennedy also manufactures aluminum and nickel parts used in computers, automobiles, and hand tools. The growing demand for its diverse products led the company to expand its factory space in 1994. Francis E. Kennedy established the company in 1948 in the Merrifield Buildings in downtown Worcester, moving to Harding Street five years later. In 1986, the business moved to a new facility in Airport Industrial Park. The company is directed by Paul S. and Robert M. Kennedy, sons of the founder.

1954- Howard G. Freeman founds Jamesbury Corporation
In 1954 Howard Freemen invented a unique high-performance ball valve that revolutionized the industry. With his brother Julian and friend Saul Reck, he established Jamesbury Corporation for production of these valves. The company grew from $35,400 in sales and six employees the first year to 1,300 workers and more than $100 million in sales by 1981. In the 1950s the U.S. Navy installed Jamesbury valves on their new fleet of nuclear submarines. In 1968 Jamesbury developed the high-performance butterfly valve. It was less expensive, more durable, and more versatile than other valve design, and established a new market niche. The company, now owned by a Finnish firm, is one of the world’s leading makers of valves and a mainstay of Worcester’s manufacturing economy.

1956- FLEXCON Company begins operation
Armed with academic training in chemistry and hands-on experience with adhesives from his employment at Johnson & Johnson, Worcester businessman Myles McDonough established FLEXCON with $15,000 and two employees. Rapid growth has transformed it into one of the larger manufacturing firms in the area today. In addition to its headquarters in Spencer, the company has factories in Connecticut, Minnesota, and Nebraska. FLEXCON manufactures the labels and decorative trim for many familiar household products. It also makes self-sticking decals used on clock dials, televisions, radio and stereo control panels, and bumper stickers. All of the company’s products are made with thin plastic film.

1966- Plans announced for expanding Higgins Industrial Park
In 1965 a legislative act created Worcester Business Development Corporation (WBDC). The corporation began with a sum of $617,000 in cash from local industries, banks, utilities, and business firms, and a gift of land from Norton Company. WBDC was empowered to acquire land and buildings for industry. In the 1960s, a time when extensive urban renewal projects were under way, it was particularly important that they help displaced companies relocate. WBDC immediately created Higgins Industrial Park on the fourteen-acre Norton parcel. With the project a success, WBDC announced plans to expand the park in 1966. Since then, the corporation has built additional parks, and promoted commercial and industrial development. In 1994, Entrepeneur magazine listed Worcester as a “hot spot” for business development.

1969- Worcester firms make moon landing possible
On July 20, 1969, Neil Armstrong became the first man to walk on the moon. Employees of several Worcester companies watched Apollo 11’s progress, waiting to see if their products would work as planned. David Clark Company made the headset. Honematic Machine Corporation made the legs of the Lunar Excursion Module. Wyman-Gordan manufactured more than fifty forgings for the space craft. Norton Company produced the superinsulation and ceramic coating for the rocket nozzles. Sprague Electic (now AllegroSystems) made the silicon disc that was microscopically engraved with messages for Astronaut Armstrong to leave on the moon.

1977- American Steel & Wire closes its doors
Ichabod Washburn’s wire company became part of American Steel & Wire in 1899, and part of U.S. Steel in 1901. As a division of a larger company, it continued as a cornerstone of Worcester industry. Its massive South Works plant in Quinsigamond Village was a fully-integrated steel mill and wire product facility where, in 1956, three thousand workers made wire, electrical cable, springs, and razor blade steel. The open hearth furnace of the South Works closed in 1958, signalling an end to steel making in New England. Over the next two decades divisions of the South Works relocated or closed. The plant was completely shut down in 1977. The failure of the American steel industry to modernize and compete in the new global economy meant a significant loss of manufacturing jobs for Worcester.

1987- Massachusetts Biotechnology Research Park opens
The focus of Worcester’s newest industry, biotechnology, includes improving methods for diagnosing and treating cancer, developing environmentally-safe substances for pest control, and discovering cures for diseases. Biotechnology is the use of biological substances to perform specific industrial or manufacturing processes that address a wide range of commercial needs. The Massachusetts Biotechnology Research Park, a WBDC project, opened in 1987 as a center for research and development in this emerging field.

1990- Norton Company bought by Compagnie de Saint-Gobain
Norton is the world’s leading manufacturer of abrasives, making grinding wheels and coated abrasives that are essential in every industry where materials must be cut, shaped, finished or polished. Norton also makes ceramic and plastic products used by the semiconductor, chemical, and petrochemical industries. Norton Company began in 1885 as part of a pottery shop. Spurred by the demand for grinding tools in machine-making industries, Norton dominated the world market by the 1920s. The company has been the largest manufacturing employer in Worcester for several decades. After more than a century of local ownership, Saint-Gobain of France purchased Norton in 1990. With more than 100,000 employees and $14 billion in annual sales, Saint-Gobain is one of the hundred leading industrial companies in the world.


Samuel Worcester Rowse

A native of the State of Maine. Recently this artist has spent some time in New York, but the greater part of his professional life has been passed in Boston. He devotes himself particularly to drawing in black and white. His work is seldom publicly exhibited, although he has been for some yean one of the most successful of American artists. Photographs of his lighter works, chiefly ideal pictures of children in crayon, have been very common throughout the United States. While in the sun copies justice has not been done to the originals, each one, no matter how slight and sketchy, has something of the peculiar charm of manner which in his drawing of children is irresistible. One well-known connoisseur writes:
"The apparent simplicity and real subtlety of Rowse's portraits of children is beyond analysis. They constantly remind one of Sir Joshua but Sir Joshua in only a few instances attained such completeness, such unity in purpose and in execution, as is shown by Rowse. Herein his work possesses a quality seldom reached in modern art, -- that of harmony. Whatever he undertakes, the result is a picture. It is not an effort, a fragment, not the exhibition of some school or method it is a whole, and it is beautiful."

While Mr. Rowse has had few pupils, in the ordinary sense of the term, he has had many followers, disciples, and imitators, and has had a decided and beneficial influence upon his peculiar branch of art. Among the many illustrious men whose portraits he has drawn in crayon, have been James Russell Lowell, R. W. Emerson (belonging to Charles E. Norton), and Hawthorne (the property of James T. Fields). Recently he has given more attention to painting in oil, and devoted the year 1877, (in New York) to the producing of portraits in that medium. His "Head of a Child " (belonging to Morris K. Jessup) was at the Loan Exhibition of the Society of Decorative Art at the National Academy in 1877.

"Rowse is one of the most delicate and true crayon limners in this country some of his heads are unsurpassed for line feeling and exquisite drawing." -- Tuckerman's Book of the Artists.

" 'Even in England,' writes Mrs. Elizabeth Murray to a London art journal, 'there are none to compare with Rowse in crayon portraits, for refinement and beauty in idealizing a portrait, while the likeness is wonderful in its identity.' " -- Boston Advertiser


Figure and portrait painter, self-taught known especially for crayon portraits. This artist was born in Maine, perhaps about 1826, or a little later. He probably had only limited school advantages, but had native skill in drawing, and read good things. Owing to his modesty and reticence, little is known of his early life except that, as a youth, he lived in Augusta. His first work connected with art was employment in the engraving of bank bills.

When he came to Boston, perhaps during the early fifties, his acquaintances presently found that he had an astonishing familiarity with Shakspeare. Later, he confided to them that in his youth he had a burning desire to go on to the stage. At last he had the opportunity to appear as Richard III, but this ended in tragic failure. Nevertheless Shakspeare remained with him as a part of his life. When a question arose if, or where, an expression occurred in Shakspeare, Mr. Rowse could suggest in what play to find it, and in the mouth of what character. Whether or not he had instruction in drawing in Boston does not appear, but he soon made a name there for his crayon portraits, accurate and delicate. Lowell became acquainted with him, liked him and his work. Through him Rowse became known to the Nortons and visited them at Newport, and, through many orders, his circle of friends in Boston and Cambridge society was enlarged. He was kindly, "cosy," as a lady who knew him well put it, yet sometimes uncomfortably modest and aloof in company. Yet Lowell said, "Rowse may be silent, but he always says the best thing of the evening."

In many households in and near Boston into which his art brought him, Rowse probably was often a guest while making his drawings, and thus, shy or reserved as he was, his serious and original speech made him interesting as a man to the men and also to the women whom he drew. Longfellow writes in his journal, March 3, 1858: "Rowse began yesterday to draw my head in crayons his own idea, so I let him work away. He is a very clever artist, a Maine man." And a little later: "Rowse Samuel Worcester Rowse resumes portrait. But I find time notwithstanding to write a whole canto of Miles Standish."



In the next month, Rowse, commissioned by Mr. Norton to draw Emerson's head, is domiciled at his home in Concord and Emerson notes in his journal: "Rowse said that a portrait should be made by a few continuous strokes, giving the great lines but if made by labour and by many corrections, though it became at last accurate, it would give an artist no pleasure -- would look muddy. Anybody could make a likeness by main strength."

When the sitting was over, Emerson would surely have invited his guest to walk with him to the woods, and probably to swim in Walden's clear water. This fragment of their talk remains: "Rowse said, 'God made him because he could not help it, and therefore he did not care for God, but for the necessity, or that which is.' I replied, 'You say God made you no, it was that necessity which is the true God, and you must care for that, and do it homage, because you are of it, and it is immense and indispensable. You put the name of God on the wrong party.' "

The portrait prospered, had a pleasing freedom in the handling, an open-air look. But one morning Rowse got up early and endeavoured to make some little improvement. When the family came down to breakfast he told them that the meddling had been fatal, and he must begin again. The picture was probably destroyed by him, but fortunately a small photograph was taken at Mrs. Emerson's request, which is reproduced in Volume VI. of the large-paper Centenary Edition of Emerson's Worksრა The new picture pleased Mr. Norton. He wrote in a letter after Rowse's death, to a lady, a mutual friend, "To those who did not know him personally his name is likely to recall the draughtsman of the best portrait of Emerson." Yet that was no great praise (Mr. Norton would not have counted Hawes's admirable daguerreotype and the photographs taken from it), as two weak early miniatures, a crayon, probably by Mrs. Hildreth, and David Scott's wooden painting, done in Edinburgh in 1847, were all the rivals. Yet Rowse's crayon, which always hung at Shady Hill, is a good likeness, but tightly drawn and with a weak mouth. But the charming portrait by Rowse of Arthur Hugh Clough, and that of Mr. Francis Cabot Lowell of Waltham, should be mentioned as his high-water mark.

Rowse had a room in the Studio Building among the other artists of the day. Writing thence in 1869, to Miss Jane Norton in Europe, he announces: "I have painted a portrait, and it is very good, really. I'm very much pleased with it." Hastily scrawled in pen and ink on the corner of this letter is a fair sketch of himself as I recall him while drawing my father's portrait. He liked to adorn his pleasant and sometimes humorous letters with marginal play. Mr. Lowell liked Rowse's efforts in oil painting said, "They have streaks of genius in them."

Among Rowse's notable set of friends was Chauncey Wright whose genius was so highly prized by his Cambridge acquaintances. He and Rowse were in Europe at the time the Nortons were there, in 1872. Unlike most artists, Rowse was not greatly drawn by all the beauty of antiquity and association that Europe offers. In 1881, he writes to Miss Grace Norton from Paris, where he had been disappointed in not finding Lowell: "I am very glad that I came abroad at this time. I have been refreshed and edified, and I am now glad to go home. America looks pleasant to me at this distance as it did when I was near. I have a good notion that I won't come again. But I won't promise. The wind bloweth where it listeth. The proper study of mankind is man, and I can study him and myself better in America than anywhere else. America is to me the centre and the head of the world — the last incarnation. The interest is all there for me. America was never meant by Providence as a place of refuge for the weak and the careless, or to breed an inferior race of men or horses!"

After 1880, living mainly in New York, Rowse had made friends of a family, cordial and generous towards him thereafter to the end of his life. They earnestly desired that he should paint a large picture of their two beautiful daughters. Miss Norton tells me that this he laid out on a grand scale, to be a magnum opus, with landscape and accompaniments, like a Sir Joshua Reynolds. The family greatly valued him and encouraged the work. But it proved a tragedy. His health began to fail, there were interruptions on both sides. In 1895, he wrote sadly of the attempt.

One or both of the young girls whom he began to paint were matrons now. Yet the family had taken him into their friendship and urged him to go on, although seven years had passed. So, against his convictions, he had begun again and now five years had passed "Still, I think it worth finishing, and it seems as if a few days will be all it will need and I expect to get those next summer." But apparently when he had recognized his failing eyesight and, after treatment, returned, he found to his dismay the colours all wrong. The picture seems not to have ever been finished. Interruptions and ill-health came between, yet he declared in a letter from Rome, where he was with his patrons, his faith that "The nature of things is friendly to the wishes of humankind. Our means to arrive at these wishes are always subject to the nature of things with which they must accord. As Dr. Watts says, --
'Eternity is all too short
To utter forth Thy praise.'

Some of my friends seem to think that I must be very lonesome. I can bear a good deal of loneliness. I can't think any one likes a little company more than I do. But I have always found myself -- 'the Lord be thankit' -- most abundantly cheerful." He longed to return from New York to Boston and his friends there, but his asthma forbade. He grew steadily feebler and died about the end of the old century or the coming in of the new.

I quote a few expressions from the letter of his intimate friend concerning Mr. Rowse: "He was a rare man, and few knew the depth of his character -- his integrity and the strength of his affectionate fidelity. . I found much proof of the strong attachment of his friends, and also of his generosity." He then mentions the considerable estate that he left, adding: "The foundation of this was certainly the work of his hands. When was 'crayon headsman' ever so rich before!"

Mr. Norton in his old age wrote, "We who knew Rowse shall remember him as one of the few whom we have known who had genuine originality of mind with depth and delicacy of sentiment." [E. W. E.] Chapter XII., 1865

The early years of the Saturday Club, 1855-1870, Edward Waldo Emerson, 1918

Edward Waldo Emerson was a United States physician, writer and lecturer. Born: July 10, 1844, Concord, MA. Died: 1930. Parents: Ralph Waldo Emerson and Lidian Jackson Emerson. -- [Who's who, A. & C. Black, 1907. - Biography


--> Worcester, S. A. (Samuel Austin), 1798-1859

Worcester worked as a missionary for the American Board of Commissioners for Foreign Missions from 1825 to 1859, serving the Cherokee Nation at Brainerd Mission, Tennessee New Echota, Georgia and in Indian Territory [Oklahoma]. During the state of Georgia's attempt to remove the Cherokee, Worcester refused to cooperate fully and was imprisoned from 1831 to 1833. In 1835, he and his wife Ann moved to Indian Territory where he set up his printing press at Dwight Mission and later Park Hill. During his career, he published many books and pamphlets in Choctaw, Creek, and Cherokee.

From the description of Journals, 1831-1841 [microform]. (Presbyterian Historical Society). WorldCat record id: 57239741

From the description of Journals, 1831-1841 [microform]. (Presbyterian Historical Society). WorldCat record id: 57239722

Samuel A. Worcester went to Cherokee Nation in 1825 as a missionary, and established his mission in Cherokee territory. He defied an 1830 Georgia law that required white men in Cherokee country to take an oath of allegiance to the state and receive a license from the Governor, for which he was jailed. The case was taken to the Supreme Court, Worcester vs. State of Georgia, and Worcester won.

From the description of Letter : Penitentiary, Milledgeville, [Georgia], to Rev. Ebenezer Porter, Charleston, S.C., 1832 Nov 12. (Unknown). WorldCat record id: 702162453

From the description of Letter : Penitentiary, Milledgeville, [Georgia], to Rev. Ebenezer Porter, Charleston, S.C., 1832 Nov 12. (Unknown). WorldCat record id: 84410338

Worcester was a missionary who lived with the Cherokee Indians in Georgia. He worked on translating religious texts into the Cherokee language. He and fellow missionary Elizur Butler were sent to jail in 1831 for violating an 1830 law that forbade white person, except for those specifically licensed by the governor, to live among the Cherokees. Despite winning an appeal in the Supreme Court case, Worcester v Georgia, both served two years of hard labor. The intention of their appeal was not to grant their release, but to challenge the State of Georgia's jurisdiction over the Cherokee Nation as unconstitutional. President Andrew Jackson refused to enforce the Court's decision, but both were eventually granted clemency by the governor of Georgia.

Alice Robertson was a Congresswoman from Oklahoma, born a member of the Creek Nation. She also served as a clerk in the Indian Office in Washington D.C. and taught at several Indian schools.

From the description of Samuel Austin Worcester correspondence and provenance, 1826-1832. (Cornell University Library). WorldCat record id: 64063662

Missionary to the Cherokee Indians, and translator and printer of the Bible and other works in the Cherokee language.

Worcester began his missionary work with the Cherokee Indians in East Tennesse in 1825, and moved to New Echota, Ga. in 1827. In 1831 he and Elizur Butler were arrested and imprisoned for violating a Georgia ordinance forbidding white persons to live among the Indians without taking an oath of allegiance to the state and obtaining a license. The case was appealed in 1832 to the Supreme Court, which declared the Georgia law unconstitutional, but Worcester and Butler were not released until 1833. In 1835 Worcester established the Park Hill Mission among the Cherokees residing west of the Mississippi in the Indian Territory (now Oklahoma).


Transcript

The Grand Jurors sworn chosen & selected for the County of Gwinnett to wit—[illegible] L. Wilson-Isaac Gilbert-James Wells Jr.-Benjamin L. [illegible]-[illegible] Wm. Moore-Robert Craig-John M. Thompson-Hamilton [illegible]-Amos Wellhouse-William Green-Buckner Harris-William Rakestraw-Louis Douglass-Wiley Brogdow-B.F. Johnston-Wilson Strickland-Richard J. Watts & John White-

In the name and behalf of the citizens of Georgia charge and accuse Elizur Butler, Samuel A. Worcester, James Trott, Samuel Mays, Surry Eaton, Austin Copeland, and Edward D. Losure—white persons of said County with the offense of “residing within the limits of the Cherokee Nation without a license – for that the said Elizur Butler, Samuel A. Worcester, James Trott, Samuel Mays, Surry Eaton, Austin Copeland, and Edward D. Losure—white persons as aforesaid on the fifteenth day of July Eighteen hundred and thirty one did reside in that part of the Cherokee Nation attached by the laws of said State to said County & in the County aforesaid without a license or permit from his Excellency the Governor of said State or from any agent authorized by his Excellency the Governor aforesaid to grant such permit or License & without having taken the oath to support & defend the Constitution & Laws of the State of Georgia—& and uprightly to demean themselves as citizens thereof contrary to the laws of said State the good order peace & dignity thereof.


Person:Samuel Worcester (3)

"Administration upon the estate of Mr. Samuell Worster, intestate, was granted Mar. 29, 1681, unto Elizabeth Worster the widow. Ipswich Quarterly Court Records, vol. 5, გვერდი 366.

Inventory of the estate of Mr. Samuell Wostor taken Mar. 23, 1680-81, by Shu. Walker, Ezekiel Northend, Thomas Tenny and John Palmer: wearing aparill wooling and Linin, shoos and boots, 8li. armes and ammunition, 3li. Books, 1li. 10s. Beads and beding, 12li. Beadsteeds, 2li. peuter, brase, Iron pots, trammils, fire shovell, tongs, 5li. 10s. cubbart, chests, box, chares, tabel, spining wheles, hogsheds, barills and other Lumber in ye house, 3li. barill and hogshed staves, 1li. 10s. 25 bushels Indian corne, 6 bush, rye, 5 bushels wheat, 6li. 4s. 5 bushels oates, porke and beefe and 1 bushel salt, 1li. 15s. flax and shepes wool and cotton wool and yarne, 2li. 6s. cart, plough, yoake, chaines and utencils for husbandry, 3li. 10s. saddell and pillion, 1li. 10s. 4 oxen, 3 cowes, 2 2 yere old steres, 2 yerlings, 1 bull, 1 calfe, 43li. 14 shepe, 1 horse, 7 swine, 15li. 10s. 337 acres Land and meadow, house, barne, and fences, 400li. total, 510li. 9s. Debts due to the estate, Thom. Wood, 5s. Joseph Palmer, 4s. Debts due from the estate 119li. 13s. 10d. whereof there is Dew of the aforesaid sum in money 6li. 6s. 6d

Attested in Ipswich court Mar. 29, 1681, by Elizabeth Worster, relict and administratrix.

This court ordered the settlement of the estate of Mr. Samuell Woster who died intestate, which estate amounted to 3841i. 9s. cleare of debts, as follows: to the widow for her part 54li. for the bringing up of the children, and the rest of the estate to be divided equally among the eleven children the eldest son first having a double portion, to be paid as they come of age. The house, barn and 200 acres of land to stand bound for security.

Bond of William Worecester and Francis Worcester of Bradford, with Joseph Bayley and Caleb Hopkinson as sureties, dated Feb. 20, 1692-3, for 600li., to administer according to law upon the estates of Samuel Worcester and Elizabeth Worcester late of Bradford, deceased. Witness: Stephen Sewall, Abigail (her 0 mark) Mansfield.

Inventory of the estate of Mr. Samuell Woster and Mrs. Elizabeth Woster relict to him and administratrix to his estate taken May 3, 1694, by John Tennie, Samuell Haseltine and Richard Kimball: a muskitt and Books, 2li. Beding and Bedstead, 4li. puter, bras, Iron pots, tramills, tongs, 3li. 12s. an old chest and other lumber, 1li. a chain and other utinsalls for husbandry, 1li. 16s. land formerly inventoryed wth addition, 350li. a fram of an old hous remaining, 4li. total, 366li. 8s.

Attested May 14, 1694, by William and Francis Worcester, the administrators.

Petition of Josiah Wheeler of Salisbury, that whereas he had a legacy due to him by right of his now wife, from the estate of Samuel Worster of Bradford, who deceased in the year 1681, and since by the death of the widow and two of the children of the said deceased, your petitioner hath fallen to him out of the estate some thing more, and having demanded his right of William and Francis Woster who possess the estate, now desireth that the court may grant him redress therein. Accordingly William and Francis Woster are cited to appear at the Ipswich court in May, 1694.

The account of Wm. and Francis Worster, administrators of the estate of Samuell and Elizabeth Worster, late of Bradford, brought in Nov. 22, 1697: Debts paid, 77li. 3s. 5d. allo. and setling ye estate, 10s. stating ye acct. &c., 10s. quietus, 4s. order for a division & committee & recording ye return, 2li. loss on ye estate by casualty, 16s.

[Charges paid to Deacon Coffin of Newbry, Tho. Stickny, Ann White, John Tennie, James Coffin, Henry Somersby, Faith Law, Will Osgood, Caleb Boynton. This entry cancelled.]

The account of William and Frances Worster, administrators of the estate of Samuel and Elizabeth Worster late of Bradford, brought in Nov. 23, 1697: bond and letter of administration, 7s. 6d pd. a debt to Wm. Osgood, 5li. 2 oxen lost by casualty, 12li. loss on the buildings for want of timely reparation, as appears by ye estimate of Richard Kemball and Caleb Hopkins, 40li. 1 swine lost, 30s. 1 horse died, 5li., 6li. 10s. the widow former administratrix had and spent of the moveable estate more then her part of said estate, 2li. 4s. 6d allowing ye acct. setling & deviding ye estate, 10s. methodifing ye acct. 30s., quietus, 4s., 2li. 4s. a division & to ye comitte & recording ye return, 2li. allowed administrators, 15li. more for extraordinary trouble, 1li. 3s. total, 100li. Per Contra, 69li. 15s. The widow Elizabeth Worster pd. Caleb Boynton a debt due to him from her 4li. 15s. 65li. of the moveable estate she kept in her hands more than she paid away in debts and then what was left yt came into the hands of ye new administrators, 691i. 15s.

The names of the children: Wm. the eldest son, Samuell, Moses, deceased, Frances, Joseph, Timothy, Elizabeth, Dorothy, John, Ebenezer, Susanah. Essex County Probate Files, Docket 30,674.

The court May 16, 1694, granted William and Frances Worcester further time for the settling of their account of administration upon the estate of Samuell and Elizabeth Worcester. Essex County Probate Records, vol. 303, გვერდი 211.

Capt. David Haseltine, Ensigne Joseph Bailey, Corp. John Boynton, Mr. Richard Kimball and Mr. Caleb Hopkinson all freeholders in Bradford, or any three of them, authorized by the court at Salem, Nov. 23, 1697, to make a division of the housing and lands of Samuel Worster late of Bradford, deceased, among his surviving children according to the settlement made, first setting out to the administrators William and Francis Woster, one hundred pounds allowed upon their account, besides their shares. Sworn Dec. 1, 1697.

Division of the houseing and lands of Samuel Worster late of Bradford, deceased, and of Elizabeth Worster his wife, also deceased, made Mar. 10, 1701-2, by David Haseltine, Richard Kimball and Joseph Baily: to William Woster one of the administrators, one half of the hundred pound on the westerly side of the farm laying ye whole length of said farm wch we account at 50li. to William Worster eldest son, adjoyning to that wch was set out to him in ye first place, at ye rear, it being eight rod wide & so running ye whole length of ye farme to ye uper end there it being Eleven rod wide wth an acre & thirty rod of meadow laying at ye esterly end of a meadow comonly called Worsters meadow all wch we estimate at 41li. 13s. 8d to Elizabeth Worster, adjoyning to William Worster, ye one halfe of her share at ye rear, it being two Rod wide & so runing to ye uper end of sd. farme there it being two rod & a halfe wide wth forty seven rod of meadow in meadow called Worsters meadow joyning to Wm. Worsters meadow estimated at 10li. 8s, 5d. to Susanah Worster, joyning to Elizabeth Worster at ye River, it being four rod wide & so runing ye whole length of said farme at ye uper end being five rod & a halfe wide wth about ninety five rod of meadow in meadow called Worsters meadow laying on ye northwest side of Mr. Symes as it is now bounded, estimated at 20li. 16s. 10d. to Timothy Worster, next to Susannah Worster, at ye rear four rod wide & so runing to ye uper end of said farme being five rod & halfe a rod wide there, wth about ninety five rod of meadow laying on ye northwest of ye meadow formerly set out to Susanah Worster, laying ye whole breadth of it as now staked out, estimated at 20li. 6s. 10d. to Ebenezer Worster, next to Timothy Worster, at ye rear four rod wide & so runing ye whole length of ye farme ye uper end being five rod & halfe a rod wide, wth ninety five rod of meadow laying on ye northwest side of meadow formerly set out to Timothy as it is now staked out and bounded, estimated at 20li. 16s. 10d. to Dorothy Worster, next to Ebenezer Worster, at ye rear four rod wide & so running ye whole length of said farme at ye uper end it being five rod wide & halfe a rod, wth ninety five rod of meadow laying in meadow called Worsters meadow on ye northwest side of meadow formerly set out to Ebenezer Worster as it is now staked out & bounded, estimated at 20li. 16s. 10d. to John Worster, next to Dorothy Worster, at ye river being four rod wide & so runing ye whole length of said farme at ye upper end it being five rod & halfe a rod wide, with ninety five rod of meadow laying on ye northwest side of meadow formerly set out to Dorothy Worster as it is staked out and bounded estimated at 20li. 16s. 10d. to Joseph Worster, next to John Worster, at ye river being four rod wide & so runing ye whole length of said farme, at ye uper end being five rod & halfe a rod wide, wth ninety five rod of meadow laying on ye westerly side of meadow formerly set out to Elizabeth Worster, estimated at 20li. 16s. 10d. to Elizabeth Worster, the other halfe of her share next to Joseph Worster, at ye river being two rod wide & so runing ye whole length of said farme at the uper end two rod & halfe a rod wide, wth forty eight rod of meadow laying on ye westerly side of meadow formerly set out to Joseph Worster, estimated at 10li. 8s. 5d. to Frances Worster, the other administrator, next to Elizabeth Worster her last part set out to Frances, ye remainder part of said farme and laying on ye easterly side of said farme being his just part for his 50li. allowed him as administrator for charges and his share of ye estate ninety five rod of meadow joyning to meadow last set out to Elizabeth Worster and laying at the northerly end of meadow of Mr. Simes and meadow formerly set out to Susannah Worster, estimated at 20li. 16s. 10d., also ye surplus wth ye building unto ye administrators. Essex County Probate Records, vol. 307, pp. 370-372." [5]

Samuel 2 Worcester [or Wooster], Mr., (William 1 ), of Salisbury, Rowley, and Bradford m. Nov. 29, 1659, Elizabeth Parrott (Francis) free. 1670 rep 1679 d. at Lynn, on his way from his home to Boston, Feb. 2, 1680-1 inv. est March 21, 1681 adm est. Feb. 20, 1693 [1692/3].

224. Samuel 2 Worcester, son of the Rev. William 1 of Salisbury, married 29 Nov., 1659, Elizabeth, daughter of Dea. Francis Parrat soon moved to Bradford freeman 11 Oct., 1670 died 20 Feb., 1681, "in the road at Lynn on his way from Bradford to Boston to attend in his place at the General Court" (Savage). They had several children born in Bradford. His widow, Elizabeth, married (2) in Haverhill, 20 Oct., 1686, Onesophorus Mash (Marsh), Sr., of Haverhill.

Samuel (Worcester), Bradford, was first at Rowley, eldest s. of Rev. William, b. perhaps in Eng. freem. 1670, constable and rep. 1679, d. at Lynn, in the road on his way from home to Boston, 20 Feb. 1681, to attend in his place at the Gen. Ct. leav. wid. ელიზი. დ of Francis Parrott of Rowley, m. 29 Nov. 1659, by wh. he had William, b. 21 July 1661 Samuel, 31 Mar. 1663 Francis Joseph Timothy, 4 June 1669 Moses, 15 Jan. 1671, d. young Eliz. 16 Feb. 1673 Dorothy, 21 Jan. 1675 John, 31 Aug. 1677 Ebenezer, 29 Apr. 1679 and Susanna, 11 Feb. 1681.


In 1828 only seven years after the great Sequoyah had invented the syllabary that gave the Cherokees a written language, the Cherokee Nation founded a national newspaper, the Cherokee Phoenix, at New Echota in what is now Oklahoma. It was the first journal printed in part in an American Indian language.

Meanwhile Samuel Austin Worcester, a missionary of the Congregational church’s American Board of Commissioners for Foreign Missions, had in 1825, as the editors of New Echota Letters write, “set the lamp of his life in the forest of Cherokeeia." He served his adopted people as preacher, teacher, and physician. During the short life of the Cherokee Phoenix (1828-34), he contributed to it in both English and Cherokee. The subjects of his articles in Cherokee were religious but those in English, excerpted for this volume, reflect the breadth of his interest in Cherokee life -- in linguistics, mythology, social history, and politics.

Worcester's championship of the Cherokees was against the unfeeling policies being carried out at that time by American federal and state governments. The letters appearing here show graphically not only how he served the Cherokee Nation, but also how he "cheerfully went to prison for the privilege of doing so."

Not all the material included in New Echota Letters is by Worcester. Some is the work of the young Indian classical scholar Elias Boudinot, editor of the Cherokee Phoenix, whose personality emerges clearly and appealingly from his comments on Worcester’s articles, particularly when the white missionaries were being persecuted by their own government. As the editors describe him, he was “painfully fair-minded, naively incapable of measuring the malice in the forces that he opposed." It is, they add, “eminently ironical that this gentle soul should have blundered into political martyrdom."

The Kilpatricks' selections from the files of the Cherokee Pboenix, to which they have added illuminating explanatory introductions, show both the bad and the good in the relationship of the white man to the civilized and culture-hungry Cherokees at a crucial period in their history. "If," the editors conclude, "during the period of Samuel Worcester’s ministry the Cherokees came to know the full force of the hate of the white man, they also learned the lengths to which the love of a white man could go.”


SWIFT, Samuel (c.1659-1718), of Claines, Worcester

რა c.1659, 2nd s. of William Swift, merchant, sugar-baker, grocer and draper, of Worcester by Martha, da. of John Beauchamp of Newland, Worcs. რა 25 Nov. 1679, Sarah, o. და of Thomas Shrewing of Worcester, 1s. d.v.p. სუკირა ფა. 1689.1

ოფისები გაიმართა

Common councilman (the 48), Worcester 1677, (the 24) 1679 chamberlain 1678–9, sheriff 1683–4, mayor 1684–5, 26 Oct.–9 Nov. 1688, alderman 1689 sheriff, Worcs. 1692–3.2

ბიოგრაფია

Unlike his fellow Members for Worcester during this period, Swift came from the trading families of the city rather than its professional or urban gentry elements. Thus, he was able to base his electoral interest on a detailed knowledge of the freemen, as well as the wealth generated from the ownership of property and extensive trading interests. His father’s success as a merchant led him away from a political career as he resigned from the corporation in 1668 to pursue his business and, later, the life of a country gentleman. This quest for status no doubt explains William Swift’s service as sheriff in 1675, and enabled him to set up his sons in trade (the elder in Worcester, the younger in London).3

Swift’s rise to prominence in Worcester’s corporation was rapid. He secured the quickest promotion from the lower ranks of the common council (the 48) to the upper ranks (the 24) of his generation, and was almost immediately thrown into the turmoil generated by the Exclusion crisis. His espousal of the Tory cause almost certainly saw him at the forefront of moves to surrender the charter to Charles II, rather than face quo warranto proceedings, and it was actually during his mayoralty that the charter was surrendered and a new one granted by James II, which continued him as mayor. He avoided dismissal from the corporation following James’s turn to the Whigs in 1687, and was thus on hand in October 1688 to resume the mayoralty for two weeks following the King’s proclamation restoring corporations to their 1679 state. During this time he presided over the reorganization of the corporation which saw those Whigs excluded in 1683 (including his father-in-law, a leading Whig collaborator in 1688) re-elected to office. Possibly in recognition of his services in amicably reconciling the two factions in such a delicate situation, he was elected an alderman in August 1689.4

The unity produced by the crisis of 1688–9 barely lasted until the 1690 election. The underlying political divisions in the city burst into the open in 1693 at the by-election to choose a successor to Sir John Somers*. Swift was the Tory candidate put up against Charles Cocks*. After a fierce contest Swift triumphed, but he was unseated on petition on 7 Feb. 1694. Despite this setback the by-election had demonstrated his political strength in the city sufficiently for Cocks to seek refuge at Droitwich in 1695 rather than risk another campaign at Worcester. Swift was thus returned at the 1695 election and held the seat until his death. In October 1701 William Walsh* analysed Swift’s electoral appeal in terms of his support among the ‘inferior sort for whom he keeps open house and is at so great an expense and trouble that it terrifies everybody from venturing to oppose him’. This assiduous attention to the freemen could be perceived as a forerunner of the Tory populism which challenged the Whigs in many urban centres in the 1720s and 1730s. Furthermore, Walsh suggested that this strategy was Swift’s main electoral prop as his support had ebbed away in the corporation and the clothiers’ company.5

Swift was not a man who left an indelible impression on the House through his activities. A favourable opinion of him in 1693 noted that ‘there is no great matter in him but good principles, which generally do better service than great parts’. He never acted as a teller. Also, rather surprisingly in view of Worcester’s record of initiating local legislation, he was appointed to only one drafting committee dealing with such measures, on 6 Dec. 1703, when he was ordered to prepare a bill setting up a workhouse in the city. The major event in his parliamentary career appears to have occurred in the 1696–7 session when, during an inquiry into the Mint, he was accused of involvement in coin clipping, a treasonable offence. The House voted these allegations groundless and frivolous on 8 Apr. 1697. The length of Swift’s career in the Commons provides more information on his political views, especially as his name is rarely missing from full division lists or analyses of the House. He seems to have attended at least part of most parliamentary sessions, receiving leave of absence only twice: on 27 Jan. 1704 for three weeks and on 20 Jan. 1705 for an unspecified period in order to recover his health. In the 1695–6 session he was forecast as likely to oppose the Court in the division of 31 Jan. 1696 over the proposed council of trade, refused to sign the Association in February, and voted against fixing the price of guineas at 22რა in March. In the following session he voted on 25 Nov. against Sir John Fenwick’s† attainder. These votes give the impression of a Tory at ease with attacks on a ministry increasingly dominated by the Whigs. This assessment is confirmed by two contemporary analyses of the House following the 1698 election. He was classed as a Country supporter on a comparative analysis of the new Parliament and his name appears on a second list which probably identifies those Members likely to oppose a standing army. As the issues which traditionally divided Whig from Tory re-emerged at the end of King William’s reign, it can be clearly seen that he followed a consistently Tory line. He was blacklisted as an opponent of preparations for war with France, and on Robert Harley’s* analysis of the Parliament elected in December 1701 he was listed with the Tories. His name also appears on the ‘white list’ of those Members who favoured the motion of 26 Feb. 1702 vindicating the Commons’ proceedings over the impeachment of William’s Whig ministers.6


Უყურე ვიდეოს: სამუელ წინასწარმეტყველის გარდაცვალება - ძველი აღთქმის განმარტება


კომენტარები:

  1. Edwyn

    მე სრულად ვიზიარებ მის თვალსაზრისს. ამაში არაფერია და ვფიქრობ, ეს კარგი იდეაა. სრულად ვეთანხმები მას.

  2. Fontaine

    Nothing of the even calculation.

  3. Mathers

    One theme, I like it :)

  4. Royal

    ბოდიში, მაგრამ, ჩემი აზრით, ისინი არასწორედ იყვნენ. მომწერე PM– ში, ისაუბრე.



დაწერეთ შეტყობინება